paardje*

Mijn moeder had haar vader nooit zien huilen. Dat dacht ze tenminste ten tijde van zijn overlijden (ik was toen twintig). Maar ík had mijn opa wel degelijk huilend meegemaakt.

‘Weet je dat dan niet meer?’ vroeg ik mijn moeder.                                                                      ‘Toen met dat paardje.’                                                                                                             ‘Páárdje? Welk paardje?’

Mijn opa was een creatief mens. In zijn vrije tijd zat hij altijd te tekenen, te schilderen en soms zelfs te boetseren. In de huiskamer, maar ook vaak boven in zijn werkkamertje maakte hij de mooiste dingen.

Op een zondag, ik was een jaar of vijf en we waren met de hele familie bij opa en oma op de koffie, ontdekte ik een paardje in de vensterbank. Een paardje van klei. De nieuwste creatie van opa.

‘Wat een gek paardje’, vond ik en ik pakte het bij één been vast.                                             Hoe het precies gebeurde weet ik nog steeds niet maar tot mijn grote schrik brak het paardje en viel in gruzelementen op de grond.                                                                            Het was even stil, maar toen begon opa hard te huilen. Het scheelde niet veel of ik huilde mee.                                                                                                                                                                    Ik weet nog wel dat mijn moeder en ik, als troost, de volgende dag een grote blok klei naar opa brachten. Maar hij heeft daar nooit meer een nieuw paardje van gemaakt.

‘O ja, nu herinner ik het me weer’, zei mijn moeder.                                                                  ‘Maar opa huilde niet écht hoor.’                                                                                                    ‘Hij deed maar alsóf.’

Ach … en ik al die jaren maar denken dat hij écht verdrietig was…

*Dit verhaal verscheen eerder op de , inmiddels niet meer bestaande, website drie maal drie

Dit bericht werd geplaatst in familie, herinneringen. Bookmark de permalink .

15 reacties op paardje*

  1. renesmurf zegt:

    Natuurlijk deed die niet alsof, men doet alleen alsof als men wat wil verbergen.

  2. Bertie zegt:

    Mooi verhaal, ik herinner het me nog van 3 X 3.
    Zoiets onthoud je.

  3. Wieneke zegt:

    Jij was een slopertje, Lien. Maar het is toch nog wel goed gekomen?

  4. Agossie…🙂 Wat een leuk verhaal. Gelukkig met een goede afloop. Jouw opa heeft je flink te pakken gehad toentertijd🙂

    Zo ben ik altijd heel trots geweest, omdat ik een kievitsei had gevonden toen ik met mijn pake op pad was. Later bleek dat hij het ei daar neer had gelegd. Weg trots gevoel🙂 En hij maar lachen.

  5. Billy zegt:

    een illusie armer geworden dus…

    Leuk verhaal, Lien!

  6. Tina zegt:

    O, gelukkig dat hij niet echt huilde. Ik vond het al zo zielig voor hem. Maar wat kan zoiets op een kind indruk maken, hè?

  7. Ach arm kind-van-toen jij… Wat zul je je opgelaten hebben gevoeld! Je bent het dus ook nooit vergeten…

  8. botervliegje zegt:

    mijn tante pakte vroeger eens een buisje smarties uit mijn handen toen ik de Fabeltjeskrant zat te kijken en zei dat meneer De Uil dat gedaan had en ik had het niet in de gaten gehad en dacht dat het écht zo was. Tranen met tuiten en mijn moeder boos. Ikke tranen met tuiten omdat ik niet verwacht had dat meneer De Uil ooit zoiets zou doen en mijn moeder boos op mijn tante natuurlijk dat die me zo voor de gek hield.

  9. gerrit zegt:

    Ik wilde al schrijven: dit verhaal ken ik, tot ik de laatste regel las. Die bevestigde dat. Het blijft een mooi verhaal.

  10. mama zegt:

    Heb ik je toen wel verteld dat ik je opa wel echt een keer heb zien huilen:Dat was bij het overlijden van zijn eigen vader.Bij het afscheidswoord brak zijn stem.dat heeft op mij heel veel indruk gemaakt.

    • lien zegt:

      Och, dat kan ik me heel goed voorstellen. Ik kan me niet herinneren dat je dat hebt verteld.
      Wél dat opa huilde toen hij wist dat hij dood zou gaan, ik dacht dat dat de enige keer was dat je hem zag huilen. (eigenlijk klopt mijn verhaal dus niet… ach die opa, ik heb goede herinneringen aan hem).

  11. Opa had veel fantasie. Hij zal vast wel iets anders uit dat nieuwe blok klei gemaakt hebben. Hij maakte zovéél. Het verhaal kende ik inderdaad van een vorige keer. Bij 3×3 inderdaad.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s