mijnheer P

Mijnheer P werd vorige week woensdag tegelijk met EJ opgenomen in het VU. Aanvankelijk zat hij te wachten in de patiëntenkamer naast ons maar omdat zijn familie niet kon blijven vroeg de patiëntenvoorlichter of wij het goed vonden dat hij bij ons kwam zitten want ze moest toch veel dezelfde dingen aan beide heren vertellen en dat kon dan mooi in één keer. Prima hoor, natuurlijk vonden wij dat goed. Mijnheer P bleek een vriendelijke, goedlachse, Indische, 82 jarige. Hij zou de volgende ochtend worden geopereerd en de operatie van EJ stond ’s middags op het programma.

We werden uitstekend voorgelicht over de gang van zaken en alle routine dingetjes, die nu eenmaal nodig zijn voor een operatie, vonden in ook de patiëntenkamer plaats. Heel plezierig was dat want we hoefden daardoor niet van de ene naar de andere plek in het ziekenhuis. Alleen voor röntgenfoto’s en longfunctieonderzoek moesten de heren naar een andere ruimte.

Toen alle voorbereidingen ’s middags eindelijk zo’n beetje achter de rug waren, moest mijnheer P nog even mee voor een extra foto. Teruggekomen verkondigde hij met een brede lach dat zijn operatie de volgende dag niet door kon gaan. ‘Dat méént u niet,’ riep ik vol ongeloof, ‘U maakt een grapje!’ Maar nee, hij maakte geen grapje. Hij had al eerder een openhartoperatie gehad en er was zojuist een complicerende factor aan het licht gekomen waar de deskundigen zich eerst nog even over zouden moeten buigen. Hij zou wel opgenomen blijven, maar nog niet worden geopereerd. Het operatieschema voor de volgende dag werd daarom aangepast en EJ kwam in de plaats van mijnheer P. In plaats van ’s middags zou hij dus ’s ochtends worden geopereerd.

Gelukkig verliep EJ’s operatie volgens plan en (nagenoeg) zonder complicaties. Na een verblijf op de intensive care, special care en de ‘normale’ verpleegafdeling, mocht hij verhuizen van het VU naar ons eigen streekziekenhuis. En wie lag daar in het bed naast hem op de tweepersoonskamer? Grijnzend en wel?  ‘Kent u me nog?’ vroeg mijnheer P toen ik met de kinderen op bezoek kwam.

Al die tijd in het VU had EJ ’s nachts niet geslapen door alle geluiden en hectiek maar na de eerste nacht in het ‘eigen’ ziekenhuis smste hij: Eindelijk goed geslapen van 11 tot 6. Dat komt vast door je buurman smste ik terug. En dat was ook wel zo. Ze konden het goed met elkaar vinden, lieten elkaar met rust wanneer dat nodig was en hadden zo’n beetje hetzelfde slaapritme.

EJ mocht gisteren al naar huis. Wonderbaarlijk snel, toevallig net op de verjaardag van onze jongste dochter. We zijn superblij. Hij mag nu verder thuis herstellen. Ik heb zorgverlof opgenomen en functioneer voorlopig eventjes als Pleegzuster Bloedwijn.

Het voelde wel een beetje sneu om mijnheer P achter te laten in het ziekenhuis. Hij is nog steeds niet geopereerd maar lijkt er heel laconiek onder. We hopen dat er snel duidelijkheid komt voor hem. Het afscheid was allerhartelijkst en EJ en hij houden contact.

Dit bericht werd geplaatst in familie, toevallige ontmoetingen en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

15 reacties op mijnheer P

  1. Alice zegt:

    mijn moeder hield indertijd een vriendin over aan de mevrouw die naast haar lag in het ziekenhuis en daarna naar dezelfde zorginstelling ging om te revalideren.
    misschien kun je meneer P nog eens opzoeken?
    hoop dat het zo voorspoedig blijft gaan met EJ, zorg maar goed voor ‘m maar daar twijfel ik eigenlijk niet aan

  2. Billy zegt:

    je moet het wel wat treffen met wie je in dezelfde kamer belandt. EJ had dus wel geluk dat hij een “oude bekende” naast zich kreeg
    Ik wens EJ nog een spoedig herstel toe!

    Groetjes,

    Billy

  3. RenéSmurf zegt:

    ja, zo leer je ook mensen kennen.
    Dat had mijn moeder ook, ze sliep bij iemand op de kamer en ze leerden elkaar kennen, maar het is niet bij contakt gebleven. Hoeft ook niet. Maar we denken er nog wel eens aan.

  4. Mrs. T. zegt:

    Bijzonder zeg om elkaar dan toch weer tegen te komen. Begrijp ik het nu goed dat EJ een zware hartoperatie ondergaan heeft? Heftig. Ik wens hem een heel voorspoedig herstel.

  5. Jee. Die meneer P. Het is voor hem te hopen dat hij gauw geopereerd wordt.
    En die EJ. Een beter plekje dan thuis kun je toch niet hebben. (Zegt Cees)

  6. Tina zegt:

    Ja, dit soort omstandigheden kan een bijzondere band scheppen. Mooi verhaal!
    PS, ik heb mijn blog afgesloten. Voorlopig stop ik met bloggen, maar ik blijf wel overal reageren. Mocht ik ter zijnertijd weer gaan bloggen, op een ander adres, dan laat ik het je weten!

  7. Bertie zegt:

    Goh, wat een mooi verslag; net een verhaal.
    En EJ weer thuis, gefeliciteerd. Misschien komt het voor meneer P ook weer goed.

  8. Wondelgijn zegt:

    Wat bijzonder, zo’n ziekenhuisontmoeting… Maar wat ben ik blij dat het met EJ goed gaat!! Heel veel snel en goed herstel toegewenst!! Xx

  9. aargh zegt:

    Heel plezierig om een lotgenoot te hebben op zo’n moment denk ik, zeker als dat een aardige persoon is waar je goed mee kunt opschieten. Ik hoop ook dat het met die oude meneer goed gaat.
    En heel veel beterschap voor EJ, fijn dat alles goed is gegaan, een hartoperatie is niet niks.

  10. Erna zegt:

    Soms is gedeelde smart ….. Ik duim voor een voorspoedig herstel en sterkte voor Pleegzuster Bloedwijn

  11. Thérèse zegt:

    Sorry, ik was een beetje achter hier. Wat leuk zo’n maatje in het ziekenhuis. En nog wel zo’n vrolijke terwijl het toch niet niks is, zo’n operatie, die nog moet komen ook.
    Fijn dat EJ zo snel naar huis mocht. Thuis is toch alles vertrouwder, Het beste Lien en wat zorg je goed!!!

  12. Pingback: Proost! | Logging Lina

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s