Heintje

Als kind was ik verliefd op Heintje. Ik was een jaar of 9 à 10 toen ik voor hem ‘viel’. Heintje was een kindsterretje, zeg maar de Jantje Smit van de jaren ’60. Hij zong over Mama, je bent de liefste van de héle wereld, net als Jantje Smit ruim 30 jaar later deed, en over Omaatje lief. Evenals Jantje had ook hij veel succes in Duitsland destijds. Het verschil met Jantje is dat Heintje als volwassene nooit meer zoveel succes heeft gekend als de Jan Smit van tegenwoordig. Nee, Heintje kreeg de baard in de keel, zijn stem werd zwaarder en het was einde oefening.

De ‘baard in de keel’, dat was ook iets wat mij hevig intrigeerde. Hoe zou dat voelen? Iedereen leek zich over die baard in de keel van Heintje wel erg druk te maken. Toch liet die baard nog redelijk lang op zich wachten.

Baard of geen baard, tot en met zijn 16e vond ik Heintje toch wel heel aantrekkelijk. Hij had donker haar dat netjes in een scheiding was gekamd, guitige bruine ogen (ook al hadden we zwart-wit tv, dát kon ik zien) en hij droeg vaak een coltrui onder een colbertje. Een kéurig jongetje met niet te vergeten: een zachte G. Iedere keer als Heintje op tv kwam werd ik naar beneden geroepen: ‘Angelie-ien! Héintje is op de televisie!’ En dan kwam ik in pyjama de trap afgeroffeld om hem te zien en te horen zingen. Tijdens de vakanties op Ameland fantaseerde ik erover hoe ik Heintje plotseling tegen zou kunnen komen, het liefst net op het moment dat ik iets heldhaftigs deed, een kind redde van een op hol geslagen paard of zo. Heintje reed ook paard.

Ik had een vriendinnetje, tevens achternichtje, die ook zeer van hem gecharmeerd was. We woonden bij elkaar in de buurt maar toen ik ging verhuizen woonden we wel 20 minuten fietsen van elkaar vandaan. Dat was erg ver vonden wij, dus besloten we elkaar brieven te schrijven. Naast de gewone wederwaardigheden schreven wij elkaar plagerige verhalen in krullerige letters over ons gezamenlijke idool. We maakten er tekeningen bij, versierd met hartjes en pijltjes, héél onschuldig allemaal. Maar het was wél ons geheim, niemand mocht ervan weten.

Op de dag dat Heintje 16 jaar werd stond er een foto van hem in de krant. Hij zat op een brommer met beide armen in de lucht. Hoera! Hij was 16 en had eindelijk een brommer. Die foto heb ik uitgeknipt en opgerold bewaard in een buis van mijn opklapbed. Af en toe peuterde ik het dopje van de buis, viste met mijn pink de foto tevoorschijn en keek ernaar. Tot ik hem op een dag, hoe ik het ook probeerde, niet meer te pakken kreeg omdat hij te diep was weggezakt. Of het daarmee te maken had of met andere interesses, kort daarna was mijn liefde voor Heintje voorbij. En voor mijn vriendinnetje gold hetzelfde want ze schreef me ruimhartig: Jij mag Heintje hebben, ik hoef hem niet meer.

Ik denk toch dat die baard in de keel hem de das om heeft gedaan..

Nieuwsgierig geworden naar Heintje? *klik*

Dit bericht werd geplaatst in herinneringen en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

11 reacties op Heintje

  1. Wieneke zegt:

    Heintje werd Hein Simons, maar bleef toch wel zingen in Duitsland?
    Dat van die baard in de keel weet ik nog wel. Jemig, dat was me wereldnieuws, hoor.🙂

  2. Billy zegt:

    bij ons zowat hetzelfde verhaal, behalve dat verliefd op ‘m worden…😛
    Wij konden hele dagen aandringen bij ons moeder om zijn plaatje “Mama” te laten horen, prachtig gezongen toch!

  3. Thérèse zegt:

    O ja Heintje, die liedjes kon je lekker meegalmen als je in de stwemming was. Wat een mooi verhaal over de verliefdheid en de briefjes en de baard in de keel. Ik dacht ook dat hij later veel in Duitsland optrad.

  4. Haaahaahaaha. Na het lezen van de eerste zin moest ik al hardop lachen maar het hele stuk is ook zo herkenbaar. Want ik zie het zo voor me. Hij had ook leuke sproetjes weet ik nog…

  5. Desire zegt:

    Ach, die goeie ouwe Heintje (niet te verwarren met der Heino haha!). Zoonlief van 17 kent die hele Heintje niet, maar zingt het lied ‘Mama’ uit volle borst mee. Bij de tweede zin gaat hij altijd de mist in … ik vergeef het hem. Tenslotte heeft hij de échte Heintje ook niet gekend😉

  6. Ik vond die Heintje vroeger ook wel interessant,maar dat had weinig met de persoon te maken en meer met het feit dat hij eigen paarden had😉 en als kind was een eigen paard mijn allergrootste wens. Leuk blog!
    Fijn weekend en liefs

  7. Leo's mening zegt:

    Ja die Heintje was me er een. Een ventje met een gouden toekomst…maar helaas. De baard verpestte veel, andere oorzaken volgens mij ook. Ik zag hem een jaar of 1,5 geleden nog eens op tv en schrok er van. Nu was ik niet zo’n fan, ik had meer met de meisjes van toen, maar Hein was best oud geworden. Zoals mijn vrouw dan altijd stelt; ‘Heb je wel eens in de spiegel gekeken?’. Maar dat doet er niet toe. Hein was geen ‘tje’ meer. Het was een vent met een niet meer dan gemiddelde stem.. Er dromen nu vast geen vrouwen meer van of over hem, al helemaal niet dat ze door hem gered willen worden. Door mij ook niet, maar ik ben nooit ‘tje’ geweest….:)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s