O’Grady

‘Bent u geïnteresseerd in mijn man?’ vroeg de mevrouw in een rolstoel voor de tweede keer. Ik dacht dat ik haar de eerste keer niet verstond. Ik liep door de tuin van het hospice op zoek naar EJ en de vrienden van Zwager. Via een whatsapp hadden ze me laten weten dat ze buiten zaten. ‘Nee hoor, ik ben op zoek naar mijn eigen man.’ antwoordde ik terwijl ik speurend rondkeek. ‘O jammer,’ vond een junkerig type naast de mevrouw ‘Er zíjn er hier anders genoeg hoor!’ Naast hen zat nog een meneer op  een bankje maar verder bleek er in de tuin geen levende ziel te bekennen.

Uiteindelijk vond ik manlief en de vrienden op het dakterras van de vijfde verdieping. De verdieping waar Zwager verbleef. De zon scheen volop die zondag, nu 3 weken geleden. Het was de laatste dag waarop ik Zwager zou zien. Maar dat wist ik toen nog niet. Zwager sliep. Gelukkig want hij was erg onrustig en angstig die laatste dagen. Om beurten gingen we even naar hem toe.

Ineens zag ik een lange, magere gestalte in de deuropening naar het dakterras. Ik zat er op dat moment alleen. Door de verblindende zon zag ik zijn contouren en was in de volle overtuiging dat ik Zwager zag. ‘Heee, bén je daar?’ Ik was nauwelijks verbaasd en stond op om hem een steuntje te geven. Vrijwel onmiddellijk zag ik dat het Zwager niet was maar een andere, uitgemergelde man.

‘Rookt u?’ vroeg de man nadat ik hem in een stoel had geholpen. Na mijn ontkenning haalde hij een handvol peuken uit de asbak en stopte ze in de zak van zijn ochtendjas. ‘Die neem ik mee naar mijn kamer,’ zei hij ‘Het maakt nu toch niets meer uit.’ Hij had darmkanker, vertelde hij. En hij had het geaccepteerd. Hij sprak met een accent, het was een Ier. Vroeger kwam hij nooit bij een dokter en toen hij klachten kreeg was het meteen al te laat. Hij was 53. Hij had een partner maar geen kinderen. Gelukkig niet, vond hij.

Op de deur naast de kamer van Zwager viel me later die middag een naam op: O’Grady.

de Ier en Zwager waren buren. .

Dit bericht werd geplaatst in familie, toevallige ontmoetingen. Bookmark de permalink .

10 reacties op O’Grady

  1. Regina zegt:

    Het rauwe leven, zoals je het hier beschrijft. Onvoorstelbaar dat een leven zo ineens afgebroken kan worden. Maar aan de andere kant is dat zoals het gaat.

  2. aargh zegt:

    Zo kwam je ineens in een andere wereld terecht, een bizarre tijd moet dat zijn geweest.

  3. Desire zegt:

    De donkere kant van het leven … een herinnering en achteraf een bijzondere ontmoeting, maar ook wrang.

  4. HansDeZwans zegt:

    Mooi verwoord, ik kan het mij zo inbeelden.

  5. Wondelgijn zegt:

    Tja… Ongelooflijk hè? Zo jong… Beiden!😦

  6. RenéSmurf zegt:

    och, zucht, wat sneu he, bah, hoe naar kan het leven soms toch zijn.

  7. cornma zegt:

    In een hospice wil je geen jonge mensen als bewoner zien. Dat hoort gewoon niet, jong betekent leven!

  8. Thérèse zegt:

    Treurig Lien. Voor Zwager natuurlijk het ergste, maar voor allen die van hem hielden, ook heel erg. Een eigenaardige ontmoeting zo op dat dakterras.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s