to blog or not to blog..

Poeh, er is zoveel gebeurd de laatste weken. Niet dat ik overal over wil bloggen hoor maar ik zal de komende tijd aan de hand van wat foto’s op mijn camera en telefoon toch maar even een soort samenvatting geven.

Ik heb me voorgenomen in deze zomerstop gewoon thuis wat te gaan tekenen, schilderen of plakken. Om dit voornemen kracht bij te zetten heb ik vast een schetsboekje gekocht en dat hoop ik aan het einde van de zomer vol te hebben. Dan ben ik toch leuk bezig geweest en zo’n boekje staat of ligt me ook niet in de weg. Praktisch nietwaar? Om te beginnen schilder ik dingetjes na die ik in huis heb, van de kringloop onder andere. Dit simpele hondje bijvoorbeeld (om u vast een kijkje te gunnen):

hondje van de kringloop

Op school met de peuters zijn we ook druk met het thema: Kunst. Om ze een idee te geven van een museum zijn we met alle kinderen, plus ouders (plus enkele babybroertjes en-zusjes in kinderwagens) met de tram naar de Schuttersgalerij van het Amsterdam Museum geweest. Dat bleek een heel goed idee. De Schuttersgalerij is gratis toegankelijk voor publiek, er hangen schuttersstukken uit de 17e eeuw en modern werk wat daarop gebaseerd is. Het grote schilderij van de intocht van Napoleon in Amsterdam hangt er ook, naast fotografie van Paul Huf en nog meer. Er ligt een prachtig tapijt van Barbara Broekman en bovendien staat daar de immense reus Goliath met de kleinere David en een schilddrager, houten beelden die afkomstig zijn uit een pleziertuin aan de Prinsengracht: het ‘Oude Doolhof’. Deze tuin bestond al voor 1625 tot 1862. Vooral Goliath maakte op de kinderen veel indruk. Sommige kinderen waren zelfs een beetje bang. Begrijpelijk. En wij maar uitleggen dat het geen echte reus was maar een nep reus … Op de grote, lege binnenplaats stond ook nog een groot houten beeld en daar konden de kinderen nog even lekker rondrennen zodat ze moe en voldaan weer mee terug konden in de tram. Het was een ontspannen bezoekje, een half uurtje was precies genoeg.

intocht Napoleon   Goliath in de Schuttersgalerij

Geplaatst in kunst/cultuur, lien gaat crea, werk | Tags: , | 14 reacties

Kunst met peuters

‘Is Kiet Herring een Marokkaan of een Turk of een Nederlander?’ wilde Imad weten. ‘Keith Haring is een Amerikaan,’ vertelde ik.

‘In Amerika praten ze Engels,’ wist Imad (die in september vier jaar wordt). ‘Ja, dat klopt,’ zei ik en ik liet een foto van de kunstenaar zien terwijl hij bezig was met een muurschildering. ‘Kijk, dit is Keith Haring, een hele aardige man. En hij heeft heel veel mooie tekeningen en schilderijen gemaakt. Maar hij leeft niet meer.’ floepte ik er ineens uit.

Grote ogen bij Imad. ‘Oh, is hij DOOD? Waarom is hij doodgegaan?’

‘Tja.., hij was heel erg ziek en hij werd niet meer beter.’ Imad moest dit even verwerken. ‘Maar kreeg hij dan geen medicijnen?’  ‘Jawel, maar hij was zo erg ziek dat ze niet meer hielpen.’ Imad fronsde zijn voorhoofd. ‘Misschien kwam het ook wel van de zee,’ peinsde hij. ‘Van de zee?’ ‘Misschien kon Kiet Herring niet zwemmen…’

keith haring kleurplaat   keith haring kleurplaat 2

Geplaatst in conversaties, werk | Tags: | 13 reacties

Hoşçakalın Türkiye

Ik was eventjes weg. Bijna twee weken. Lekker, lekker! Eindelijk weer eens boeken gelezen (4 stuks maar liefst) en een aantal tijdschriften, heerlijk gegeten, gezwommen (ook al was het zwembadwater ijs en ijskoud) en in de zon gelegen. Het was niet al te warm, gemiddeld 23 graden Celsius, dus een parasol hadden we niet nodig en daardoor ben ik best wel bruin geworden vind ik zelf.

Verder bezochten we markten (waaronder een bouwmarkt), de stad Antalya (drie keer  zelfs), een superdeluxe winkelcentrum, het stadje Serik en de nabijgelegen plaatsjes Kadrije en Belek natuurlijk waar we altijd lopen te mopperen vanwege de opdringerige verkopers (leren ze het nou nooit eens af?) Eigenlijk doen we altijd hetzelfde..

Nu maar eens een paar duistere foto’s.

de avond valt over Antalya   Antalya by night

een toevallige ontmoeting   Poort van Hadrianus

De eerste week was ik er alleen met EJ en op Koningsdag arriveerden de prinsessen dochters en de vriend van jongste. Toen werd het nóg gezelliger natuurlijk… 🙂

Hier zitten we te ontbijten terwijl het regent. Dat overkwam ons twee keer, maar gelukkig duurden die buien niet lang.

ontbijten in de regen

Gisteren zat het er voor EJ en mij helaas weer op, we hebben onze ‘schoonzoon’ nog net even kunnen feliciteren voordat we vertrokken want hij was jarig. En vandaag heeft EJ zoonlief en zijn vriendin naar Schiphol gebracht want nu is het hún beurt om lekker te genieten daar. Wisseling van de wacht dus. ‘Schoonzoon’ vertrekt vannacht weer naar Nederland en vervolgens komt er in Turkije ook nog een vriendin langs die samen met jongste weer terugreist. Oudste heeft nog geen terugticket geboekt maar gaat in ieder geval vóór de 12e weer naar huis. Het is net een duiventil, onze villa Sunshine..

Nu geniet ik nog eventjes van een lang weekend thuis. Onze paastakken stonden bij thuiskomst nog in de vaas en hadden wortel geschoten. Eén tak heb ik geplant in een grote pot, wie weet hebben we straks een paasboom. Ha, ik ben benieuwd..

Paastak in pot

Geplaatst in familie, vakantie | 12 reacties

weer even bijkletsen..

We zaten afgelopen zondagmiddag bij onze favoriete Chinees op de Zeedijk. Ineens hoorde ik een luide stem met een accent en dacht: dat lijkt de stem van Martin Simek wel. Ik keek even om en het wás Martin Simek. Zo te horen had hij kinderen bij zich maar dat kon ik niet goed zien. Pas toen ze vertrokken zag ik dat het maar één jongetje was. Dat ene jongetje was dus ook luid en duidelijk aanwezig geweest. Ze liepen samen langs het raam waar wij zaten en ik moest lachen omdat het jongetje (het zal zijn zoontje wel zijn) een onderbroek op zijn hoofd had. Martin lachte stralend terug zoals hij altijd kan lachen. Wat een indrukwekkend, grote man!

Ik maakte even een foto van EJ. Ook een leuke man hoor. Veel foto’s plaats ik niet van hem want daar houdt hij niet zo van en ik houd daar (bijna) altijd rekening mee. Maar af en toe mag het wel vind ik, anders blijft hij zo’n anoniem figuur in mijn leven… 😉

bij Nam Kee

Het was trouwens erg druk in de stad die middag. Overal liepen we groepen Ajax supporters tegen het lijf want er zou een belangrijke wedstrijd plaatsvinden. Ik ben niet zo’n voetbalkenner maar ik begreep dat ze die dag landskampioen zouden kunnen worden. Dat is niet gelukt hoorde ik later, ook al hadden ze gewonnen. Nu worden ze alsnog kampioen geloof ik, alleen wat later.

Verder was het een gezellige week. Lekker gewerkt, we hadden zelfs een heuse kinderboerderij op bezoek dinsdag: Roel’s Beestenboel en dat was een groot succes. Gisteren hebben we afscheid genomen van onze lieve (tijdelijke) collega Sanae en hadden we een paaslunch met de kinderen want het was de laatste schooldag voor Pasen. Vandaag (goede vrijdag) zijn we vrij en vervolgens hebben we tot en met 5 mei vakantie. Mij hoort u niet klagen..

mobiele kinderboerderij   paas lunch

Er is intussen ook een scan gemaakt van mijn botten en het ziet er allemaal goed uit (ik heb voorlopig geen risico op botontkalking) dus ik kan met een gerust hart 2 jaar lang die pillen blijven slikken tenzij ik weer vervelende bijwerkingen krijg maar tegenwoordig gaat het heel redelijk dus ik denk dat ik het wel volhoud.

Voorlopig heb ik mijn laatste schilderles gehad. Volgende week is er nog één keer maar dan ben ik er niet, dus ik heb al afscheid genomen. Het is me heel goed bevallen en ik ben van plan er na de zomer mee verder te gaan. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik tot die tijd thuis aan de slag ga. Hup lien!

schilderles

Vanochtend ben ik voor het eerst van mijn leven naar de pedicure geweest. Naar Annemarie, die ik ook ken van schilderen. Heeeerlijk was het. Ik heb verkwikte lentevoetjes nu, ik kreeg zelfs een voetmassage en dat was heel aangenaam zelfs met mijn ‘dooie’ tenen (die ik heb overgehouden aan de chemo). Ik heb goeie voeten volgens Annemarie, er was niet veel aan de hand, een beetje eelt en wat ribbels op de nagels die ze heeft vlakgepolijst. Ik kan er weer helemaal tegen.

Ziezo, we zijn weer bijgepraat. Het bloggen schiet er de laatste tijd een beetje bij in. Maar ja, het moet ook geen verplichting worden hè.

Geplaatst in me myself and I | 15 reacties

weekendje Haarlem

Ons jaarlijkse moeder- en zussenuitstapje voerde deze keer naar Haarlem. Een gezellige, compacte stad. Lekker dichtbij voor mij en de Friezen hoefden ook maar anderhalf uur te rijden.

We verbleven in het fraaie Carlton Hotel, via hotelaanbiedingen.nl is dat zeer goedkoop te boeken. Het ligt heerlijk rustig tegenover een park én op loopafstand van het centrum en de Stadsschouwburg (waar we ’s avonds naar toe zouden gaan).

Zaterdag was het een stralende dag. Alle terrassen in de zon zaten bomvol.

L1010546

Tijdens het shoppen is een bankje wel fijn af en toe…

Haarlem, shopping city

Moeder en ik waren roomies. Er stond een klein flesje wijn klaar op onze kamer. Lekker!

L1010549

Op onze gezondheid..! Heerlijk gegeten en gedronken.

L1010556

’s Avonds bezochten we de voorstelling: Gejaagd door de wind in de Stadsschouwburg met Anna Drijver als Scarlett O ‘Hara en Nasrdin Dchar als Rhett Butler. Het stuk zat heel erg leuk in elkaar met muziek en zang tussendoor en originele kostuumwisselingen. Ik heb sowieso een zwak voor Nasrdin die u waarschijnlijk ook wel kent van de gedenkwaardige speech die hij hield toen hij dat ‘fucking gouden kalf’ had gewonnen met zijn rol in Rabat. *klik* Anna Drijver herkenden we in het begin bijna niet vanwege de pony die ze droeg. Na de pauze droeg ze heur haar naar achteren en leek ze weer meer op zichzelf.

Toen we rond 20.00 uur de zaal binnenkwamen, was de cast al heel ontspannen op het podium aan het zingen en musiceren, een ontwapenend begin. Het boek heb ik al meer dan 35 jaar geleden gelezen maar ik kon me er nog veel van herinneren. Vooral het einde: ‘Frankly my dear, I don’t give a damn.’ De laatste zin van Rhet Butler. Ik vond het een sprankelende voorstelling.

Dit zijn moeder en jongste zus als Scarlett en Rhett hahaha!

gejaagd door de wind en Haarlem

Zondag was het bewolkt maar de winkels waren open vanaf 12.00 uur. Deze keer hebben we verder geen culturele dingen gedaan ook al was het museumweekend.

Mijn jongste zusjes en schoonzus (in het midden) tijdens de late lunch. Grappig, iedereen vindt onze schoonzus het meest op moeder lijken..

L1010564

Een leuk, groen straatje tot besluit.

L1010566

Lente in Haarlem, echt aan te raden!

Geplaatst in familie, theater | Tags: , , , | 17 reacties

Vaslav, Humberto, Xander en Marcel Wanders

Ik heb het gevoel alsof ik een minivakantie heb gehad. Een vakantie van minder dan 24 uur. Wat zeg ik? Minder dan 22 uur zelfs. Want ik ben nu alweer thuis en gisteren rond 17.00 begon het allemaal, na eerst nog even te hebben gewerkt. Ha.

Na een heerlijk etentje in de buurt van het Leidseplein, vertrokken we naar het DeLaMar Theater voor de toneelbewerking van Vaslav. Voor het gemak was ik afgelopen dagen ook maar vast in het boek begonnen van Arthur Japin, het laatste gedeelte moet ik nog lezen. Wat een intrigerende geschiedenis..

affiche Vaslav   Vaslav Nijinski

Gisteren was er de mogelijkheid om voor de voorstelling een inleiding bij te wonen die gegeven werd door Sjeng Scheijen, specialist in de Russische kunst en cultuur en auteur van de biografie Sergej Diaghilev een leven voor de kunst. Een interessante lezing was het en hij maakte gebruik van authentiek beeldmateriaal. De voorstelling zelf vond ik waanzinnig goed. Jeroen Krabbé speelde een ontroerend mooie Sergej Diaghilev en Maarten Heijmans een zeer geloofwaardige Vaslav Nijinski. Er werd niet echt gedanst maar er werd gebruik gemaakt van projecties van silhouetten, heel mooi om te zien, in combinatie met de originele muziek. De andere rollen werden prachtig gespeeld door Noortje Herlaar, Beppie Melissen, Floris Verkerk en Hanne Arendzen.
We kwamen schrijver Arthur Japin zelf ook nog tegen in het theater trouwens. Hoe toevallig..

Na afloop van de voorstelling vond Karin het wel een goed idee om even naar het nabijgelegen Americain te gaan waar op dat moment opnames werden gemaakt voor RTL Late Night met Humberto Tan. Ze waren al begonnen maar we mochten na een bodycheck en tassencontrole gewoon naar binnen. Gezellig sfeertje. Al was het onderwerp waarover op dat moment gesproken werd niet zo gezellig. Een opa van een kind dat door huiselijk geweld om het leven was gebracht was aan het woord (zo triest). Verder waren Frederique van der Wal, Catherine Keyl en Charles Groenhuijsen aanwezig. En als klap op de vuurpijl trad Xander de Buisonje op.

Natuurlijk moesten wij allebei eventjes op de foto met Humberto. En ikzelf ook nog met Xander. O, o, hoe ouder hoe gekker. Maar het ging ook allemaal zo ongedwongen daar in die lobby. Het was al met al een onverwacht gezellig besluit van een hele leuke avond.

Lien met Xander   Lien met Humberto

Omdat zus Karin bleef slapen in Amsterdam, overnachtte ik bij haar. Wel zo makkelijk.

En vanmorgen bezochten we de Marcel Wanders tentoonstelling in het Stedelijk. Pinned Up. Prachtig om te zien. Heel sprookjesachtig ingericht. We vielen van de ene verbazing in de andere. Wat heeft die man veel wondermooie dingen ontworpen in die 25 jaar.

L1010500   L1010501  L1010502   L1010504

Marcel Wanders Stedelijk    Marcel Wanders Stedelijk

Geplaatst in kunst/cultuur, theater | Tags: , , , , , , , | 16 reacties

Het hartje van het land

Daar ging ik dan. Met mijn oudste kind en Tommy Wieringa (boekenweekgeschenk) de trein in richting Utrecht.

boekenweekgeschenk

We hebben niets bijzonders gedaan. Gewoon lekker gewinkeld, wat gegeten en gedronken en vervolgens gingen we weer terug.

Bijenkorf

Ik kom eigenlijk niet zo vaak meer in Utrecht. Maar daar mag best verandering in komen want wat is het er gezellig. En overzichtelijk. Alles is makkelijk te belopen.

Utrecht

Kijk, de zon scheen ook nog vandaag.

Utrecht 2   Utrecht 3

En … (ik durf het bijna niet te zeggen…) het gaat de laatste tijd supergoed met (de gezondheid van) oudste. Heerlijk, heerlijk!

Geplaatst in familie | Tags: | 8 reacties