It’s raining cats and dogs…
Ik volg de man met de plu…
door een parkje in Amsterdam-Noord richting pont en helemaal door de binnenstad. Vervolgens weer terug over de Zeedijk richting CS
De straten glimmen als zilveren spiegels, de stad is een kuil…
Ik blijf hem volgen door het CS, op de pont en weer terug in Amsterdam-Noord.
En tenslotte weer door hetzelfde parkje.
De natuur doet het goed, de camera wat minder.
Het was een mooie Pinksterdag.
Dit filmpje van Anouk met haar zoontje Jesiah had ik vorig jaar al eens geplaatst maar weer verwijderd omdat het door ingrijpen van RTL (geloof ik) niet meer zichtbaar was ineens. Het blijft leuk.
Mooi mens.
Het was me een enerverend weekje!
Het begon heel gezellig zondag met het feestje van Petra en Kim. De uitnodiging hangt nog op mijn kast, ik vind hem zo schattig. Een tranenpink moment was toen Petra’s man ineens voor haar begon te zingen: You are so beautiful to me.
Nog een paar foto’s:
Maandag moest Zwager (EJ’s broer) worden geopereerd. Hij kampt al lange tijd met gezondheidsproblemen. En heeft zware chemo’s en bestralingen achter de rug. Het is op dit moment nog onduidelijk wat de volgende stap zal zijn.
Woensdag moest ik zelf voor mijn jaarlijkse check-up naar het ziekenhuis. Mammografieën en een echo. Hoe langer het geleden is, hoe meer moeite ik heb met dat geplet. Maandag 27 mei hoor ik hoe het ervoor staat. Ik denk goed hoor.
Donderdagavond was ik weer met oudere dames in het Zaantheater voor een voorstelling: Back to the country (Part II) van de band Savannah. Ik had verwacht dat het vrij oubollg zou zijn, countrymuziek is nou niet bepaald mijn ‘ding’ maar het was erg leuk. Muziek van Johnny Cash, The Everly Brothers, Roy Orbison, Buddy Holly en vele anderen. En de musici wisten leuke verhalen te vertellen tussendoor. De (kleine) zaal zat helemaal vol en het publiek was erg enthousiast.
Gisteren hadden we een einde-seizoensborrel met vrijwilligers van 4hetleven. Voorlopig hebben we even pauze want het theaterseizoen loopt ten einde. Na de zomer komt er weer een nieuwe reeks voorstellingen.
En tussendoor heb ik lekker gewerkt.
Nu een heerlijk lang Pinksterweekend! Zon, waar blijf je? En pinksterbloemen, bloeien jullie eigenlijk al?
(foto van google images)
Einde meivakantie. We hebben het weer heerlijk gehad. Genoten van de zon in Turkije, van de kinderen die er allemaal waren op een gegeven moment (een unicum daar), van het lekkere eten en van de rust (ik heb wel iedere dag 20 baantjes gezwommen poeh lien!)
Wie kent deze vreemde eend?
Nu zijn we weer thuis. Helemaal niet erg hoor. De tuin is een stuk groener, de bomen in de buurt zijn dat ook, het regent, ik pak mijn koffer uit, doe een wasje, ruim wat op, zuig kattenharen van de bank en we knuffelen de eigenaren van die haren. Ze zijn blij dat we er weer zijn ook al zijn ze liefdevol verzorgd door buurvrouw Erica.
In Turkije hadden we ook een kat aan huis trouwens. Ze kwam en is niet meer weggegaan gedurende de vakantie. Ze bleek van overbuurvrouw Sadiye te zijn (de hondenredster) die zich nu ook over een aantal zwerfkatten heeft ontfermd.
Over een paar maanden zien we haar hopelijk weer terug.
Vanmiddag hebben we een feestje in Sneek. Zusje Petra wordt 50 en nichtje Kim 18. Gezellig!
Morgen weer werken.
Als kind was ik verliefd op Heintje. Ik was een jaar of 9 à 10 toen ik voor hem ‘viel’. Heintje was een kindsterretje, zeg maar de Jantje Smit van de jaren ’60. Hij zong over Mama, je bent de liefste van de héle wereld, net als Jantje Smit ruim 30 jaar later deed, en over Omaatje lief. Evenals Jantje had ook hij veel succes in Duitsland destijds. Het verschil met Jantje is dat Heintje als volwassene nooit meer zoveel succes heeft gekend als de Jan Smit van tegenwoordig. Nee, Heintje kreeg de baard in de keel, zijn stem werd zwaarder en het was einde oefening.
De ‘baard in de keel’, dat was ook iets wat mij hevig intrigeerde. Hoe zou dat voelen? Iedereen leek zich over die baard in de keel van Heintje wel erg druk te maken. Toch liet die baard nog redelijk lang op zich wachten.
Baard of geen baard, tot en met zijn 16e vond ik Heintje toch wel heel aantrekkelijk. Hij had donker haar dat netjes in een scheiding was gekamd, guitige bruine ogen (ook al hadden we zwart-wit tv, dát kon ik zien) en hij droeg vaak een coltrui onder een colbertje. Een kéurig jongetje met niet te vergeten: een zachte G. Iedere keer als Heintje op tv kwam werd ik naar beneden geroepen: ‘Angelie-ien! Héintje is op de televisie!’ En dan kwam ik in pyjama de trap afgeroffeld om hem te zien en te horen zingen. Tijdens de vakanties op Ameland fantaseerde ik erover hoe ik Heintje plotseling tegen zou kunnen komen, het liefst net op het moment dat ik iets heldhaftigs deed, een kind redde van een op hol geslagen paard of zo. Heintje reed ook paard.
Ik had een vriendinnetje, tevens achternichtje, die ook zeer van hem gecharmeerd was. We woonden bij elkaar in de buurt maar toen ik ging verhuizen woonden we wel 20 minuten fietsen van elkaar vandaan. Dat was erg ver vonden wij, dus besloten we elkaar brieven te schrijven. Naast de gewone wederwaardigheden schreven wij elkaar plagerige verhalen in krullerige letters over ons gezamenlijke idool. We maakten er tekeningen bij, versierd met hartjes en pijltjes, héél onschuldig allemaal. Maar het was wél ons geheim, niemand mocht ervan weten.
Op de dag dat Heintje 16 jaar werd stond er een foto van hem in de krant. Hij zat op een brommer met beide armen in de lucht. Hoera! Hij was 16 en had eindelijk een brommer. Die foto heb ik uitgeknipt en opgerold bewaard in een buis van mijn opklapbed. Af en toe peuterde ik het dopje van de buis, viste met mijn pink de foto tevoorschijn en keek ernaar. Tot ik hem op een dag, hoe ik het ook probeerde, niet meer te pakken kreeg omdat hij te diep was weggezakt. Of het daarmee te maken had of met andere interesses, kort daarna was mijn liefde voor Heintje voorbij. En voor mijn vriendinnetje gold hetzelfde want ze schreef me ruimhartig: Jij mag Heintje hebben, ik hoef hem niet meer.
Ik denk toch dat die baard in de keel hem de das om heeft gedaan..
Nieuwsgierig geworden naar Heintje? *klik*
Deze week stond natuurlijk helemaal in het teken van Julien Clerc. ‘Goh, dat je iedere keer nog een gek vindt die met je meewil,’ verwonderde zoonlief zich. Tja, het is tot nu toe iedere keer gelukt om iemand mee te krijgen naar een concert, al vrees ik dat mijn voorraad ‘gekken’ wel een beetje uitgeput raakt. Maar mijn moeder wil het ook wel een keertje meemaken, heeft ze gezegd, dus haar heb ik nog achter de hand ;-)
Een gekke week was het sowieso. Drie avonden achter elkaar naar Julien, tussendoor nog gewoon werken en gisteren was de begrafenis van een dierbare oom. De emoties wisselden elkaar af. Waarom drie avonden dezelfde artiest en dezelfde liedjes, zult u zich misschien afvragen. Wel, eigenlijk zou ik maar twee keer gaan, ik had kaarten voor maandag- en dinsdagavond. Maar plotseling werd er vanwege overweldigende belangstelling een extra concert ingelast op de woensdagavond in Carré. En voor die woensdagavond lukte het me om hele mooie plaatsen reserveren op rij 2. Dus ik was van plan de kaarten voor de dinsdag (rij 15) gewoon weer te verkopen want drie keer achter elkaar naar dezelfde show leek zelfs mij een beetje teveel van het goede. Maar toen puntje bij paaltje kwam heb ik ze toch zelf gehouden en ben ik gewoon gegaan (samen met mijn oudste dochter). Je weet maar nooit wanneer je weer de kans krijgt immers. Op maandagavond ging vriendin Marjon met me mee naar De Doelen in Rotterdam en op woensdagavond vergezelde mijn zusje Hélène mij naar Carré. Gelukkig hebben mijn gezelschapsdames, dochter incluis, ook van de concerten genoten. Dat kán ook niet anders. Want wat is hij goed! En wat een plezier en enthousiasme straalt hij steeds weer uit. Het was iedere avond weer feest.
Tijdens deze tournee (Pianistic) wordt Julien begeleid door twee (zo op het eerste gezicht zeer jonge) supertalenten: pianiste Aurore Crevelier en alleskunner Dominique Spagnolo en zelf bespeelt hij ook de vleugel. Een intieme setting dus vergeleken met zijn vorige tour met een 40 koppig symfonie orkest. Hij brengt verschillende nummers uit zijn beginperiode, verrassend mooi vond ik dat, maar ook recent werk. Hij heeft een gigantisch oeuvre waaruit hij kan putten natuurlijk. Jammer dat hij het nummer l’ Assasin assasiné, zijn aanklacht tegen de doodstraf (uit 1978) heeft geschrapt. Dat lied had ik graag live willen meemaken. Natuurlijk bracht hij: Si on chantait en This Melody, zijn grootste hits in Nederland, ten gehore. Zelf ben ik niet zo dol op This Melody maar het publiek reageerde opgetogen en natuurlijk was er weer veel hilariteit en gejoel vanwege die suptiele heupbewegingen die hij vol zelfspot maakte. Na het rock&roll achtige Lili voulait aller danser eindigde de show met Ma Préférence dat iedere avond uit volle borst meegezongen werd.
De foto’s die ik maakte zijn allemaal vaag of bewogen. Er mocht niet worden geflitst en omdat er zelfs streng uitziende bewakers het publiek in stonden te kijken, heb ik dat ook maar zo gelaten. Het gaat om de muziek uiteindelijk. En om de sfeer. De meest redelijke foto’s maakte ik in Rotterdam, die eerste avond.
Drie avonden Julien! Ik kon het makkelijk aan want het was drie avonden lang genieten. En nu geniet ik nog na van de nummers die ik heb herontdekt. Dit nummer onder andere. Vrijdagavond treedt hij op in Groningen. De mensen die nog gaan wens ik héél veel plezier. En daarna maar afwachten of hij weer eens naar Nederland komt.
*Naschrift: er staan intussen verschillende filmpjes op YouTube. Dit bijvoorbeeld van het begin van het concert en dit van de laatste toegift Ma Préférence (en als u goed kijkt kunt u Marjon in het geel en mij in het blauw rechts onderaan zien staan 
Aujourd’ hui, c’est le printemps…
lente in de tuin
De kenners weten uit welk lied bovenstaande tekst afkomstig is. Dit artikel* verscheen afgelopen vrijdag in de Volkskrant en vandaag was hij te gast in Kunststof tv. Een erg leuke uitzending en het sympathieke interview met Julien Clerc, want over hem heb ik het natuurlijk, is na plusminus 20 minuten te zien. Komende week geeft hij vier concerten in Nederland: in Rotterdam, Amsterdam (2x) en in Groningen.
Julien Clerc, Kunststof tv
*Om het artikel te lezen moet je je registreren en/of inloggen.
 | Mirjam Kakelbont op I will follow him… |
 | lien op I will follow him… |
| lien op I will follow him… |
| lien op I will follow him… |
 | Thérèse op I will follow him… |
