weer even bijkletsen..

We zaten afgelopen zondagmiddag bij onze favoriete Chinees op de Zeedijk. Ineens hoorde ik een luide stem met een accent en dacht: dat lijkt de stem van Martin Simek wel. Ik keek even om en het wás Martin Simek. Zo te horen had hij kinderen bij zich maar dat kon ik niet goed zien. Pas toen ze vertrokken zag ik dat het maar één jongetje was. Dat ene jongetje was dus ook luid en duidelijk aanwezig geweest. Ze liepen samen langs het raam waar wij zaten en ik moest lachen omdat het jongetje (het zal zijn zoontje wel zijn) een onderbroek op zijn hoofd had. Martin lachte stralend terug zoals hij altijd kan lachen. Wat een indrukwekkend, grote man!

Ik maakte even een foto van EJ. Ook een leuke man hoor. Veel foto’s plaats ik niet van hem want daar houdt hij niet zo van en ik houd daar (bijna) altijd rekening mee. Maar af en toe mag het wel vind ik, anders blijft hij zo’n anoniem figuur in mijn leven… ;-)

bij Nam Kee

Het was trouwens erg druk in de stad die middag. Overal liepen we groepen Ajax supporters tegen het lijf want er zou een belangrijke wedstrijd plaatsvinden. Ik ben niet zo’n voetbalkenner maar ik begreep dat ze die dag landskampioen zouden kunnen worden. Dat is niet gelukt hoorde ik later, ook al hadden ze gewonnen. Nu worden ze alsnog kampioen geloof ik, alleen wat later.

Verder was het een gezellige week. Lekker gewerkt, we hadden zelfs een heuse kinderboerderij op bezoek dinsdag: Roel’s Beestenboel en dat was een groot succes. Gisteren hebben we afscheid genomen van onze lieve (tijdelijke) collega Sanae en hadden we een paaslunch met de kinderen want het was de laatste schooldag voor Pasen. Vandaag (goede vrijdag) zijn we vrij en vervolgens hebben we tot en met 5 mei vakantie. Mij hoort u niet klagen..

mobiele kinderboerderij   paas lunch

Er is intussen ook een scan gemaakt van mijn botten en het ziet er allemaal goed uit (ik heb voorlopig geen risico op botontkalking) dus ik kan met een gerust hart 2 jaar lang die pillen blijven slikken tenzij ik weer vervelende bijwerkingen krijg maar tegenwoordig gaat het heel redelijk dus ik denk dat ik het wel volhoud.

Voorlopig heb ik mijn laatste schilderles gehad. Volgende week is er nog één keer maar dan ben ik er niet, dus ik heb al afscheid genomen. Het is me heel goed bevallen en ik ben van plan er na de zomer mee verder te gaan. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik tot die tijd thuis aan de slag ga. Hup lien!

schilderles

Vanochtend ben ik voor het eerst van mijn leven naar de pedicure geweest. Naar Annemarie, die ik ook ken van schilderen. Heeeerlijk was het. Ik heb verkwikte lentevoetjes nu, ik kreeg zelfs een voetmassage en dat was heel aangenaam zelfs met mijn ‘dooie’ tenen (die ik heb overgehouden aan de chemo). Ik heb goeie voeten volgens Annemarie, er was niet veel aan de hand, een beetje eelt en wat ribbels op de nagels die ze heeft vlakgepolijst. Ik kan er weer helemaal tegen.

Ziezo, we zijn weer bijgepraat. Het bloggen schiet er de laatste tijd een beetje bij in. Maar ja, het moet ook geen verplichting worden hè.

Geplaatst in me myself and I | 6 reacties

weekendje Haarlem

Ons jaarlijkse moeder- en zussenuitstapje voerde deze keer naar Haarlem. Een gezellige, compacte stad. Lekker dichtbij voor mij en de Friezen hoefden ook maar anderhalf uur te rijden.

We verbleven in het fraaie Carlton Hotel, via hotelaanbiedingen.nl is dat zeer goedkoop te boeken. Het ligt heerlijk rustig tegenover een park én op loopafstand van het centrum en de Stadsschouwburg (waar we ‘s avonds naar toe zouden gaan).

Zaterdag was het een stralende dag. Alle terrassen in de zon zaten bomvol.

L1010546

Tijdens het shoppen is een bankje wel fijn af en toe…

Haarlem, shopping city

Moeder en ik waren roomies. Er stond een klein flesje wijn klaar op onze kamer. Lekker!

L1010549

Op onze gezondheid..! Heerlijk gegeten en gedronken.

L1010556

‘s Avonds bezochten we de voorstelling: Gejaagd door de wind in de Stadsschouwburg met Anna Drijver als Scarlett O ‘Hara en Nasrdin Dchar als Rhett Butler. Het stuk zat heel erg leuk in elkaar met muziek en zang tussendoor en originele kostuumwisselingen. Ik heb sowieso een zwak voor Nasrdin die u waarschijnlijk ook wel kent van de gedenkwaardige speech die hij hield toen hij dat ‘fucking gouden kalf’ had gewonnen met zijn rol in Rabat. *klik* Anna Drijver herkenden we in het begin bijna niet vanwege de pony die ze droeg. Na de pauze droeg ze heur haar naar achteren en leek ze weer meer op zichzelf.

Toen we rond 20.00 uur de zaal binnenkwamen, was de cast al heel ontspannen op het podium aan het zingen en musiceren, een ontwapenend begin. Het boek heb ik al meer dan 35 jaar geleden gelezen maar ik kon me er nog veel van herinneren. Vooral het einde: ‘Frankly my dear, I don’t give a damn.’ De laatste zin van Rhet Butler. Ik vond het een sprankelende voorstelling.

Dit zijn moeder en jongste zus als Scarlett en Rhett hahaha!

gejaagd door de wind en Haarlem

Zondag was het bewolkt maar de winkels waren open vanaf 12.00 uur. Deze keer hebben we verder geen culturele dingen gedaan ook al was het museumweekend.

Mijn jongste zusjes en schoonzus (in het midden) tijdens de late lunch. Grappig, iedereen vindt onze schoonzus het meest op moeder lijken..

L1010564

Een leuk, groen straatje tot besluit.

L1010566

Lente in Haarlem, echt aan te raden!

Geplaatst in familie, theater | Tags: , , , | 17 reacties

Vaslav, Humberto, Xander en Marcel Wanders

Ik heb het gevoel alsof ik een minivakantie heb gehad. Een vakantie van minder dan 24 uur. Wat zeg ik? Minder dan 22 uur zelfs. Want ik ben nu alweer thuis en gisteren rond 17.00 begon het allemaal, na eerst nog even te hebben gewerkt. Ha.

Na een heerlijk etentje in de buurt van het Leidseplein, vertrokken we naar het DeLaMar Theater voor de toneelbewerking van Vaslav. Voor het gemak was ik afgelopen dagen ook maar vast in het boek begonnen van Arthur Japin, het laatste gedeelte moet ik nog lezen. Wat een intrigerende geschiedenis..

affiche Vaslav   Vaslav Nijinski

Gisteren was er de mogelijkheid om voor de voorstelling een inleiding bij te wonen die gegeven werd door Sjeng Scheijen, specialist in de Russische kunst en cultuur en auteur van de biografie Sergej Diaghilev een leven voor de kunst. Een interessante lezing was het en hij maakte gebruik van authentiek beeldmateriaal. De voorstelling zelf vond ik waanzinnig goed. Jeroen Krabbé speelde een ontroerend mooie Sergej Diaghilev en Maarten Heijmans een zeer geloofwaardige Vaslav Nijinski. Er werd niet echt gedanst maar er werd gebruik gemaakt van projecties van silhouetten, heel mooi om te zien, in combinatie met de originele muziek. De andere rollen werden prachtig gespeeld door Noortje Herlaar, Beppie Melissen, Floris Verkerk en Hanne Arendzen.
We kwamen schrijver Arthur Japin zelf ook nog tegen in het theater trouwens. Hoe toevallig..

Na afloop van de voorstelling vond Karin het wel een goed idee om even naar het nabijgelegen Americain te gaan waar op dat moment opnames werden gemaakt voor RTL Late Night met Humberto Tan. Ze waren al begonnen maar we mochten na een bodycheck en tassencontrole gewoon naar binnen. Gezellig sfeertje. Al was het onderwerp waarover op dat moment gesproken werd niet zo gezellig. Een opa van een kind dat door huiselijk geweld om het leven was gebracht was aan het woord (zo triest). Verder waren Frederique van der Wal, Catherine Keyl en Charles Groenhuijsen aanwezig. En als klap op de vuurpijl trad Xander de Buisonje op.

Natuurlijk moesten wij allebei eventjes op de foto met Humberto. En ikzelf ook nog met Xander. O, o, hoe ouder hoe gekker. Maar het ging ook allemaal zo ongedwongen daar in die lobby. Het was al met al een onverwacht gezellig besluit van een hele leuke avond.

Lien met Xander   Lien met Humberto

Omdat zus Karin bleef slapen in Amsterdam, overnachtte ik bij haar. Wel zo makkelijk.

En vanmorgen bezochten we de Marcel Wanders tentoonstelling in het Stedelijk. Pinned Up. Prachtig om te zien. Heel sprookjesachtig ingericht. We vielen van de ene verbazing in de andere. Wat heeft die man veel wondermooie dingen ontworpen in die 25 jaar.

L1010500   L1010501  L1010502   L1010504

Marcel Wanders Stedelijk    Marcel Wanders Stedelijk

Geplaatst in kunst/cultuur, theater | Tags: , , , , , , , | 16 reacties

Het hartje van het land

Daar ging ik dan. Met mijn oudste kind en Tommy Wieringa (boekenweekgeschenk) de trein in richting Utrecht.

boekenweekgeschenk

We hebben niets bijzonders gedaan. Gewoon lekker gewinkeld, wat gegeten en gedronken en vervolgens gingen we weer terug.

Bijenkorf

Ik kom eigenlijk niet zo vaak meer in Utrecht. Maar daar mag best verandering in komen want wat is het er gezellig. En overzichtelijk. Alles is makkelijk te belopen.

Utrecht

Kijk, de zon scheen ook nog vandaag.

Utrecht 2   Utrecht 3

En … (ik durf het bijna niet te zeggen…) het gaat de laatste tijd supergoed met (de gezondheid van) oudste. Heerlijk, heerlijk!

Geplaatst in familie | Tags: | 8 reacties

een fraaie (kunst)dag in Rotterdam

Hoi, hoi, hoi, jongste wilde mee kunst kijken in Rotterdam. Wat bof ik toch. En wat was het een prachtige lentedag gisteren! Er was zelfs al nieuw leven in het Museumpark en er bloeide van alles op..

pulletjes   lente in het Museumpark

Maar wij kwamen voor de Kunst. Eerst in Boymans van Beuningen.

L1010404 L1010405

Ik was vooral heel erg nieuwsgierig naar Brancusi, Rosso en Man Ray: Framing Sculpture. Het was zeker intrigerend om de beeldhouwwerken te zien die ze zelf op verschillende manieren hebben gefotografeerd en hoe ze elkaar met hun werk hebben geïnspireerd. Maar ik had verwacht dat ik meer onder de indruk zou zijn. Tja, wat had ik eigenlijk verwacht… Wel mooi die originele foto’s en die glasnegatieven.

dochter met Brancusi

Ik vond dochter en Brancusi ook wel goed bij elkaar passen.

Dochter zelf was vooral mee gekomen voor de tentoonstelling: S.H.O.E.S. in de Kunsthal. Ze is nogal dol op schoenen én dacht dat het wel een leuk artikeltje op zou kunnen leveren voor de website waar ze de laatste tijd voor schrijft.

Maar eigenlijk vonden we het een beetje tegenvallen. Er waren wel spectaculaire exemplaren te zien maar door de presentatie op ronde plateaus met nummerkaartjes erbij en een paar vitrines, krijg je een beetje een Bijenkorf gevoel.

L1010408 L1010417

L1010426 L1010431

Mwah.

L1010439  Marimekko servies Marimekko

De Marimekko expositie vond ik leuker.

Tot slot hebben we de beklemmende tentoonstelling: De Tweede Wereldoorlog in 100 voorwerpen bezocht. Met o.a de knikkerdoos van Anne Frank en het brilletje van Hannie Schaft. Daar hebben we uiteraard geen foto’s gemaakt. Indrukwekkend vond ik de getekende zelfportretten die Cor van Teeseling maakte in afwachting van de voltrekking van zijn doodvonnis. Trouwens, niets laat je koud bij het zien van al die voorwerpen met de bijbehorende verhalen..

geruststellend

Buiten viel mijn blik op dit geruststellende bord.

Geplaatst in kunst/cultuur | Tags: , , , , , , , | 9 reacties

7 maart

Zwager was gisteren jarig.

Afgelopen jaren vierden we dat op 7 maart steeds met vrienden van hem ergens in een exotische Amsterdamse eetgelegenheid. En gisteravond deden we dat weer. In een iets minder exotisch maar niet minder knus restaurantje, met het grote verschil dat hij er zelf niet meer bij was.

Hij zou 55 jaar zijn geworden.

 

In 2008 werd er eerst bij hem en vervolgens bij mij kanker geconstateerd. We ondergingen beiden alle noodzakelijke behandelingen en het leek goed te gaan de eerste jaren. Met ons allebei. Maar kankerwegen zijn grillig en ondoorgrondelijk. Met mij gaat het nog steeds goed. Hij overleed op 1 oktober afgelopen jaar.

 

De foto’s die ik precies een jaar geleden maakte, staan nog op mijn mobiel. Vrolijke foto’s met vrolijke mensen. Hij had weer een volle bos haar, voelde zich sterker en niemand had verwacht dat het nog maar 7 maanden zou duren.

 

De middag na de crematie hadden we een afscheidsbijeenkomst in een café. Verschillende mensen hadden foto’s meegenomen die we daar ter plekke ophingen. Van die foto’s is nu een boek samengesteld door zijn beste vriendin en vriend. Gisteren kregen we een proefexemplaar, in twee versies, te zien. Het is een fraai document geworden van zijn vroege jeugd tot zijn laatste jaren. Er spreekt veel levensvreugde uit.

broertjes

Een lieve foto uit het boek. Zwager JM (links) en zijn grote broer EJ

 

Geplaatst in familie | 11 reacties

It’s a beautiful day..

..the sun is shining, I feel good and no-one’s gonna stop me now!

Wat een heerlijke dag vandaag. En wat een rust op het eiland. Krokusvakantie is zo gek nog niet. Vooral niet als je lichamelijke klachten hebt. Mijn rug herstelt zich nu gelukkig, ik heb respect voor mensen met constante pijn want ik weet nu een beetje hoe dat is. Daarnaast had ik een aantal dagen erge last van mijn linkerhand en pols. Pijnlijk, stijf en geen kracht meer. En deze klachten zijn allemaal begonnen nadat ik met die akelige pillen was gestart. Logisch dat ik die dingen de schuld geef van alle ellende. Ik stond op het punt mijn arts te bellen met de mededeling dat ik ermee wilde stoppen. Maar wonder boven wonder gaat het vanaf vandaag beter. Mijn lichaam went er schijnbaar toch aan. Ik word weer wat soepeler, ik kan zelfs bukken en mijn sokken en broek weer op een normale manier aantrekken. En ook in mijn hand keert de kracht terug. Hopelijk blijft dit zo, ik durf nog niet te juichen.

We hebben in ieder geval heerlijk een lange wandeling gemaakt.

Geplaatst in Ameland, foto's, me myself and I | 16 reacties