Rosa

Hij is maar 49 jaar geworden (8 april 1929 – 9 oktober 1978). Hij heeft een jaar langer geleefd dan Whitney Houston. Maar als hij was blijven leven was hij nu, even rekenen, 82 jaar. 

Dit nummer: Rosa heeft hij, behalve in het Frans, ook in het Vlaams gezongen zoals hij meerdere nummer in het Vlaams heeft gezongen (prachtig vertaald door Ernst van Altena). Alhoewel… Jacques Brel beschouwde het Vlaams niet als een taal: ‘Het Vlaams is geen taal, het is Nederlands, de taal die Nederlanders spreken. Wij spreken in Vlaanderen een soort sub- Nederlands.’ Vanwege zijn kritische, vaak spottende teksten over de Vlaamse Beweging was hij in Vlaanderen nogal omstreden.  Jacques Brel gaf zijn laatste optreden in 1967. Vervolgens speelde hij in een musical en in films. Nadat in 1974 longkanker bij hem werd geconstateerd vestigde hij zich met zijn vriendin Maddly Bamy op Hiva Oa dat deel uitmaakt van de Marquesaseilanden. Hij stierf in een ziekenhuis in Bobigny (vlak bij Parijs) aan een longembolie en werd op Hiva Oa begraven enkele voetstappen verwijderd van het graf van de schilder Paul Gauguin, die daar ook zijn  laatste levensjaren had doorgebracht.

meisjes

De vijf nichtjes op het feestje van tante Karin.

Zondag 12-02-2012

krabben maar

Het vriest dat het kraakt als ik drie dames ophaal om naar het theater te gaan. De dames zijn alle drie weduwe, al staat de naam van hun man nog op het naambordje bij de deur. Mevrouw B is 86 jaar en mevrouw G is dat bijna. Ze blijken elkaar te kennen van vroeger ‘We zijn van hetzelfde bouwjaar.’ Mevrouw S is met haar 65 jaar een jonkie, nog kwiek en fit maar zij vindt het gezelliger om met een gezelschap naar een voorstelling te gaan.

Deze keer gaan we niet naar het Zaantheater zoals gewoonlijk, maar naar Wormerveer. De Zaanse Operette Vereniging zal My Fair Lady opvoeren in theater La Brèche. Mevrouw B laat haar rollator thuis want ‘Dat is zo onhandig. Ik neem mijn stok wel mee.’ Ook mevrouw G heeft een stok bij zich en na een kort ritje met de auto, schuifelen we, door de sneeuw, voorzichtig naar de rode loper op de trap van het theater. Binnen is het een drukte van belang. Gelukkig staan er twee stoelen in de hal waarop de dames even kunnen plaatsnemen terwijl ik een plekje zoek voor mijn auto. Mevrouw S gaat voor de gezelligheid met me mee. Terug in het theater valt het nog niet mee om voor iedereen een zitplaats te vinden in de foyer om een kopje koffie of thee te drinken. Wel komen er gekostumeerde acteurs langs om loten te verkopen. Welja, laten we het goede doel eens steunen. We kopen allemaal een pakketje van vier aan elkaar geniete enveloppen. Alleen mevrouw B vindt in één van haar enveloppen een heus lot: ‘Nou zeg, ik win nóóit wat!’ Ze bergt haar lot zorgvuldig in haar portemonnee.

De voorstelling is een groot succes. We genieten van Eliza Doolittle, Professor Higgins en alle anderen. Ook al bestaat het gezelschap geheel uit amateurs, het gaat er zeer professioneel aan toe, er wordt heel goed gezongen en geacteerd, de kostuums zijn schitterend en het plezier spat ervan af. Natuurlijk gaat er wel eens wat mis tijdens het wisselen van de decors, maar dat maakt het alleen maar leuk. Er zit een heus orkest in de orkestbak voor het podium en alle bekende liedjes worden door het publiek enthousiast meegezongen. Er wordt heel veel gelachen en na afloop krijgen de spelers een staande ovatie.

‘Nu ben ik toch wel héél erg benieuwd wat ik gewonnen heb.’ Mevrouw B haalt haar portemonnee tevoorschijn terwijl ze voor de tafel met uitgestalde prijzen staat, ‘Ik win nóóit wat.’ Na lang zoeken heeft ze haar lotje opgediept en ze overhandigt het bevend aan een van de acteurs achter de tafel.                                                                                                   ‘Ach, mevrouw, u hebt deze IJSKRABBER gewonnen!’ De medewerker steekt een lang gevaarte omhoog met een krabber aan het uiteinde en een borstel aan de steel.                  ‘Haha, mooi voor m’n rollator,’ grapt mevrouw B toch ietwat teleurgesteld.                        ‘Maar u kunt er een ánder misschien blij mee maken,’ troost de medewerker.

Na afloop wandelt mevrouw S met me mee naar mijn auto. De dames B en G blijven, met hun jassen aan, wachten in het theater. Als ik mijn auto op de stoep parkeer blijken ze al naar buiten te zijn gekomen met hun stokken in de sneeuw. Ik haast me naar hen toe en gedrieën schuifelen we gearmd naar de auto. Ze hebben écht genoten en een heel gezellige avond gehad vinden ze alle drie terwijl we naar huis rijden. Dat geldt ook voor mijzelf.

Ik zet de dames één voor één bij hun huis af. Mevrouw B als laatste. ‘Nu red ik het wel hoor,’ zegt ze als ze haar schoongeveegde tuinpad bereikt heeft. Ze bedankt me uitvoerig.   ‘Lekker slapen,’ roep ik haar toe, ‘En morgen gezond weer op!’ Ze draait zich nog even om en zwaait naar me met haar ijskrabber.

wintersportweekend

Gisterochtend vroeg was er nog niets aan de hand. Ik dacht ook nog dat het zo’n vaart niet zou lopen met die sneeuw, dus op het station pakte ik gewoon de fiets. Halverwege de dag begon het te sneeuwen en niet zo’n beetje ook. Joelende overblijfkinderen kwamen de trap afstormen om buiten op het schoolplein lekker sneeuwballen te gaan gooien (die ik moest zien te ontwijken want ik moest via het schoolplein van de ene school naar de andere). Aan het einde van de middag lag er een behoorlijk pak, toch ben ik weer met de fiets naar het station gegaan. Half lopend, half fietsend.

Aangekomen bij station Sloterdijk bleken er geen treinen te rijden. Ik was dus een van die mensen die gisteren onvrijwillig overuren maakte op het station. Eerst op Sloterdijk en later op Zaandam. Normaal doe ik zo’n 12 minuten over de hele treinreis. Vanaf Zaandam had ik bij nader inzien beter kunnen gaan lopen maar ja, als je steeds te horen krijgt dat de trein over enkele minuten zal vertrekken blijf je toch maar wachten. Uiteindelijk heb ik me met vele anderen in een overvolle trein kunnen persen. Eigenlijk zou je het moeten filmen…                                                                                                                                          Maar mijn complimenten voor de twee meisjes in KIOSK op Sloterdijk die gratis koffie en thee schonken voor de gestrandde reizigers. Ze deden dat razendsnel en hielden de humor erin. Over het algemeen werd de humor er wel ingehouden trouwens. Zelfs in die volgepakte trein. Ik hoorde opmerkingen als: ‘Dit gaat wél allemaal van mijn weekend af,’ tot: ‘Fijn zo’n stoptrein, dan krijgen we tenminste af en toe nog wat frisse lucht…’

Maar vandaag zag het er allemaal schitterend uit! Vanochtend gaf de thermometer -13.4 aan en de zon scheen volop. EJ en ik zijn, heel sportief, naar Zaandam gaan lopen. Ikzelf had voor het eerst van die rubbertjes met ‘spikes’ onder mijn laarzen. Ideaal.

De Zaan is zelfs helemaal bevroren.

En overal wordt geschaatst, ook achter ons huis. Een echt wintersportweekend dus. Toch wel leuk, die sneeuw. Volgende week zien we wel weer verder..

Nog een paar Zaanse wintertafereeltjes, gemaakt op zondag door EJ.

warm nummertje

Koud, koud, koud. Maar de zon schijnt wel bijna de hele dag. Dus ‘gezond weer’ zou mijn moeder zeggen. En eigenlijk vind ik het best wel lekker. Van mij mag het zo nog wel een poosje blijven. Zonder sneeuw en gladheid. Met een oude, warme jas, een panty onder mijn broek, handschoenen, sjaal en muts is het best te doen op de fiets. Eigenlijk voel ik me ook héél gezond zo met koude wangen en tintelende vingers.

Vanmiddag zijn we ook met de kindjes naar buiten geweest. Allemaal lekker dik ingepakt en, voor zover aanwezig, handschoentjes en wantjes aangewurmd. En maar rennen achter de juf aan. Fietsen was een beetje te fris voor de peuters die geen handschoenen aan hadden. We zijn dan ook na een stief kwartiertje weer naar binnen gegaan. ‘t Was net mooi zo aan het eind van de middag.

Het voordeel van deze kou is ook dat ik eindelijk mijn vriezer eens kan ontdooien.             Over ontdooien gesproken: Wie krijgt het nu niet warm van dit nummer? Ik heb het de ganse dag al in mijn hoofd en krijg het er niet uit.

 

Primark

Zaandam is mijn stad niet en zal het ook nooit worden. De autovrije ‘Gedempte Gracht’ waar ooit gezellige winkelpaviljoentjes stonden is al lange tijd een baggerbende. Ik weet niet hoelang die gracht gedempt is geweest, maar men heeft bedacht dat het leuker is om hem weer uit te gaan graven. Het winkelende publiek schuifelt daarom al maanden langs schuttingen die niet alleen de toekomstige gracht aan het zicht onttrekken maar ook de overkant. Fraai.                                                                                                                    

Rondom het station is de metamorfose zo goed als afgerond. Met een overdosis aan Zaans groen naar mijn mening maar toeristen schijnen het geweldig te vinden. Vooral dat geveltjeshotel doet het goed. Maar…behalve dat hotel heeft Zaandam er sinds een maand nog een publiekstrekker bij: De Primark.

Ik had bij de Primark in Londen ooit panty’s gekocht dus ik wist wat ik kon verwachten: heel veel (trendy) spullen voor heel weinig geld. Vorige maand was ik er al eventjes en heb ik er zes kussenhoesjes gekocht, volgens mij kostten ze 3 euro maar het kan ook 2 voor 3 euro zijn geweest (zo gek is dat niet daar). Kijk, hier heb je ze. Leuk hè? Met logeerpoes Bibi erop.

Vandaag was ik er opnieuw en ik heb mijn ogen uitgekeken. Het was er DRUK niet te geloven, heel veel mensen met stapels kleding in zo’n grote, doorzichtige tas die bij de ingangen klaarliggen (handig) en heel veel spullen, verdeeld over twee verdiepingen. Niet alleen kleding (voor mannen, vrouwen en kinderen) maar ook accessoires, tassen, huishoudtextiel, lingerie, make-up, van alles en nog wat. Ik zag dikke gewatteerde jassen van 7 euro, nep Uggs van 3 euro, vesten van 5 euro. Hoe kan dit allemaal? Vroeg ik me af. Zó goedkoop en dan ook nog veelal met korting tot wel 50%. De Livera en de Hünkemöller en de H&M en allerlei schoenenzaken zullen het wel merken. Of zou de Primark zo’n boost aan Zaandam geven dat ze er allemaal van meeprofiteren?

Gelukkig doen ze bij Primark volgens de website aan ethical trading (eerlijk handelen) en aan environmental sustainability (aan duurzaamheid en recycling) want je zou je bijna bezwaard gaan voelen. Natuurlijk kwam ik er ook niet met lege handen vandaan. Wat heb ik gekocht? 2 mutsjes (het wordt koud heb ik gehoord), 2 riemen, een Missoni achtig truitje, een vest, 2 eyeliner potloden en een glazen ring. Wat was ik kwijt? 27,50 euro.

Het lijkt wel reclame hè? Maar dat is het niet hoor, ik geef nu eenmaal graag tips. Zo moet u het maar zien.

‘Bij de Primark geweest?’ vroeg het meisje bij de Bruna met een blik op mijn grote, papieren tas. ‘Dat is wel duidelijk hè,’ grinnikte ik, ‘Je wordt daar ook zó in de verleiding gebracht… ‘Goedkoop is duurkoop, zegt mijn moeder altijd,’ wees ze me met een glimlach terecht.                                                                                                                                              Tja, dat zullen we dan nog wel zien.

gedichtendag

Gedicht van Hans Sanders (1946-2007)*

Als ik oud ben wil ik niet ‘out’ zijn
Maar ik wil leven en dat leven maak ik af
Al moet ik bloemen leggen op m’n eigen graf

Dan zul je zien dat ik niet bang ben voor de dood
Maar dat er niets is dat mijn huiver meer vergroot
Dan zo onopgemerkt het einde in te gaan
Dat ik mezelf moet vragen: Heb ik wel bestaan?

*Hans Sanders was zanger en gitarist van de groep ‘Bots’